Saturday, October 1

अपह’रणमा परेको ९ वर्षपछि पूजा भे’ टिइन्, घरबाट नजिकै थिइन् तर कसैले थाहा पा’ एनन्

August 7, 2022 189

वर्ष २०१३, जनवरी महिनाको २२ तारिखमा वि’द्यालय जाने क्रममा ७ वर्षीया बालिका’लाई कसैले अप’हरण गरेको थियो । परिवारले धेरै खोजे, प्रहरीमा उजुरी पनि दिए । प्रहरीले वर्षौं सम्म बालिकाको खोजी गरे पनि फेला पर्न सकेको थिएन । यस अवधिमा सर’कारी अभि’लेखमा उनको पहिचान ‘मिसिङ गर्ल नम्बर १६६’ बनेर रह्यो ।

सन् २०२२ मा उनी १६ वर्षकी भइन् । परिवार’बाट अलग भएको ९ वर्ष भइ’सकेको थियो । उनी मुम्बई’को अंधेरी वेस्ट इलाकामा रहेको आफ्नो घर’बाट ५०० मिटर टाढा बस्दै आएकी थिइन् तर उन’लाई यो कुरा थाहा थिएन । अन्ततः, उनले आफ्नो परिवार’लाई ४ अगस्ट २०२२ मा बेलुका ८:२० माभेटिन्।

यो कथा एक बालिकाको हो जसले आफ्नो पहिचान सँग ९ वर्ष संघर्ष गरिन्। सन्तानको लाल’सामा विद्यालय जाने क्रममा एक व्यक्तिले उनको अपहरण गरेका थिए । जब ती मानिसको आफ्नै बच्चा भयो, उनले बालिका’लाई काम’दारको रूपमा काम गर्न लगाए। आरोपितकी श्रीमतीले पनि बालिकालाई कुटपिट गर्थिन् । यसै क्र’ममा आ’रोपीले नशाको तालमा उनी आफ्नो बच्चा नभई उठाएर ल्याएको बताए ।

९ वर्षअघि मुम्बईकी ७ वर्षीया पुजा गौड आफ्नो भाइसँग २२ जनवरी २०१३ मा विद्या’लय जाँदै गर्दा अपहरणमा परेकी थिइन् । यसै क्रममा दिदीभाइबीच पकेटमनी’लाई लिएर झगडा भयो र उनी पछाडि परिन् । अभियुक्त जोसेफ डिसुजा’ले बालिका’लाई विद्यालय नजिकै घुमि’रहेको देखे । उनी र उनकी श्रीमती सोनी लामो समय’देखि सन्तानको चाहनामा थिए तर बच्चा हुन सकेको थिएन। उनीहरूले बालिका’लाई अप’हरण गरेका थिए ।

प्रहरीले अनुसन्धान सुरु गरेपछि र सञ्चारमा’ध्यमले पनि खबर दिन थालेपछि स्थानीयले पूजालाई खोज्न अभियान थाले । बालिका फेला परे आफू र श्रीमतीलाई गाह्रो हुने डर अभियुक्त डिसुजालाई थियो । उनले पूजालाई कर्नाटकको रायचुरमा होस्टेलमा बस्न पठाए।

२०१६ मा डिसुजा र सोनीको बच्चाको जन्म भयो। दुई सन्तानको खर्च धान्न गाह्रो भएपछि डिसुजाले पूजालाई कर्ना’टकबाट फिर्ता बोलाए । उनीहरूले पूजालाई बच्चा सम्हाल्ने काममा लगाए। उनीहरूले घर पनि परिवर्तन गरे । उनीहरू अंधेरी (पश्चिम) को गिल्बर्ट हिल क्षेत्रमा बस्न आएका थिए, जहाँ पूजाको वास्त’विक घर थियो।

डीएन नगरका सिनि’यर इन्स्पेक्टर मिलिन्द कुर्डेले डिसुजा’लाई बालिका हुर्कि’एपछि कसैले चिन्न नसक्ने महसुस भएको बताए। उनको ‘लुकिंग फर द मिसिङ’ को पोस्टर पनि हटाइयो । उनले बालिका’लाई इलाकामा कसैसँग नबोल्न पनि भनेका थिए ।

पूजाका काकाले डिसु:जाकी श्रीमती सोनीले पूजालाई कुटपिट गर्ने गरेको बताए । डिसुजाले मदिराको नशामा बेलाबेलामा आफुले उनलाई सन् २०१३ मा कतैबाट उठाएको भन्ने गर्थे । यसबाट पूजा’लाई थाहा भयो कि ती दुवै उनका आमा’बुवा होइनन्, तर उनी उनीहरूसँग यति डराएकी थिइन् कि त्यहाँबाट कसरी भाग्ने भनेर उनले बुझिनन्।

पूजाले ७ महिना’देखि बच्चा हेर्ने काम गरिरहेको घरको सहयोग॥ले पूजालाई मद्दत गरे। पूजाको कथा सुनेपछि हाउस’हेल्पले बालि’काको नाम, मिसिङ र डिसुजाको नाम प्रविष्ट गरेर गुग’लमा सर्च गरे, जहाँ त्यसबेला बालिका’को खोज अभियान’सँग सम्बन्धित लेखहरू फेला परे ।

पूजाका काका’ले ती लेखमा आफ्नो तस्बिर देखे’पछि पूजालाई सबै याद आएको बताए । नजिकैको आफ्नो घर पनि याद आयो । पूजाले ह’राएको पोस्टरमा पाँचवटा फोन नम्बर फेला पारिन्। तीमध्ये चार वटा नम्बरले काम गरि’रहेका थिएनन्, तर पाँचौं नम्बर छिमेक’मा बस्ने रफिकको थियो। त्यो नम्बरले काम गरिरहेको थियो।

रफिकले फोन उठाएपछि सुरुमा शंका लाग्यो । त्यस’पछि उनले प्रमाणको रूपमा पूजा’को फोटो मागे। बिही’बार बिहान पूजाले हाउस हेल्पको सहयोगमा भिडियो कल गरिन्, जसको स्क्रिनसट रफिकले पूजाकी आमा र काकालाई देखा’एका थिए। तस्विरमा पूजालाई देखेर दुबैको आँ’सु आयो ।

पूजाको’परिवारले उनको काम गर्ने ठाउँको विवरण पाए र डीएन नगर पुलिस स्टेशनलाई जानकारी दिए। प्रहरी त्यहाँ पुगे’पछि पूजा आफूले हेर्ने बच्चा’लाई घुमाउने बहा’नामा तल आइन् । पूजा र उनकी आ’माको भेट ९ वर्षपछि राति ८:२० बजे भएको थियो ।

प्रहरीले डिसुजा दम्पतीविरु’द्ध अप’हरण, मानव बेचबिखन, अ’वैध श्रम लगायतका विभिन्न धारामा मुद्दा दर्ता गरेको छ । ह्यारी डिसुजालाई प्रहरी हि’रासतमा पठा’इएको छ, जबकि उनकी श्रीमती सोनी’लाई छ वर्षको बच्चाको हेरचाह गर्ने अरू कोही नभएकोले प’क्राउ गर्न बाँकी छ।

प्रहरी’ले हाल १६ वर्षीया पूजाको स्वा’स्थ्य प’रीक्षण गरिरहेको छ । उनलाई बाल कल्याण समितिमा पेश गरी परिवारको जिम्मा लगाइनेछ । त्यहाँ पूजा’लाई कहाँ राखिए’को थियो भन्ने यकिन जान’कारी पाउनका लागि प्रहरीले एउटा टोली कर्नाटक पठाएको छ ।

९ वर्षअघि जब बालिका विद्यालय बाट घर पुगिनन् परि’वारले डीएन नगर प्रहरी थानामा उ’जुरी दिए। पूजा बे’पत्ता भएको कुरा सबै’भन्दा पहिले सहायक प्रहरी नायव निरी’क्षक राजेन्द्र धोन्डु भोसलेसम्म पुग्यो । उनले सन् २००८ देखि २०१५ सम्म बेप’त्ता भएका १६६ बालिका’हरुको खोजी गरिरहेका थिए । सन् २०१५ मा रिटायर्ड हुँदा’सम्म उनले १६५ बालिका’हरू पत्ता लगाएका थिए।

पूजा १६६ नम्बरमा बेपत्ता भएकी बालिका थिइन्, जस’लाई उनले आफ्नो अवकाशपछि ७ वर्ष’सम्म खोजि’रहेका थिए । पूजालाई भेटेपछि उनले भने ‘तपाइँ प्रहरीको रूएमा अवकाश पाउन सक्नुहुन्छ तर मानवता अवकाश’सँगै समाप्त हुँदैन । त्यो तपाइँ जीवित रहँदा’सम्म रहन्छ । यदि तपाइँले छोरी गुमा’उनुको पीडा बुझ्न सक्नु’हुन्न भने तपाइँ मानव होइन। – डीसी नेपाल

प्रतिकृया दिनुहोस्